Ρονάλντο, ο οργασμός του ποδοσφαίρου!

2011-02-17T22:45:00.000-08:00

Στα δεκατέσσερα του ο Ρονάλντο ήταν ένας φτωχός μιγάς στις παραγκουπόλεις του Ρίο, με πεταχτά δόντια. Είχε πόδια ενός μεγάλου γκολτζή, αλλά δεν μπορούσε να παίξει στην Φλαμένγκο γιατί δεν είχε να πληρώσει τα εισιτήρια του λεωφορείου. Οκτώ χρόνια αργότερα κέρδιζε 1000 δολάρια την ώρα -ακόμα κι όταν κοιμόταν. Ανέβηκε στην κορυφή του κόσμου, κατρακύλησε, ξανανέβηκε και κατρακύλησε ξανά. Είχε δυνατή ψυχή, αλλά πήλινα πόδια.

«Ένα μικρό κουτί γεμάτο μυστήριο», κατά πως τον χαρακτηρίζει ο Μονταλμπάν, ο Ρονάλντο έγινε δεκτός στον κόσμο του ποδοσφαίρου με την αγαλλίαση που αρμόζει στην ευφυΐα του. Τεχνική και δημιουργικότητα ενώνονταν με απίστευτο τρόπο στους εύθραυστους αστραγάλους του. Γεροδεμένος σαν τα παλιά σέντερ φορ, ταχύς σαν κατοστάρης, ευκίνητος σαν χορευτής της σάμπα ήρθε να αντικαταστήσει την δεκαετία του ’90 τον εκπεσόντα βασιλιά Μαραντόνα, σε μια ποδοσφαιρική βιομηχανία που ψάχνει πάντα να ανανεώσει τους θεούς της -μια και δεν υπάρχει θρησκεία χωρίς θεούς.

Από τα πρώτα του βήματα τον συνόδευαν τα πιο εκτυφλωτικά πρωτοσέλιδα: «οργασμό του ποδοσφαίρου» και «ποίηση σε κίνηση» τον είχαν αποκαλέσει οι ισπανικές εφημερίδες, όταν σε ηλικία 20 ετών μεταγράφηκε στην Μπαρθελόνα. Ήταν η πρώτη από τις πολλές μετακινήσεις του Ρονάλντο, αυτού του μετανάστη πολυτελείας, ο οποίος επέδειξε στις σχέσεις του με τις ποδοσφαιρικές ομάδες την ίδια πίστη και αφοσίωση που έδειξε και στις ερωμένες του. Από την Κρουζέιρο στην Αϊντχόφεν, από την Αϊντχόφεν, στη Μπαρθελόνα και μετά στην Ίντερ, τη Ρεάλ, τη Μίλαν και τέλος στην Κορίνθιανς. Η αλήθεια είναι πως οι αλλαγές στα σεντόνια του ήταν δική του απόφαση. Για τις αλλαγές στις φανέλες αποφάσιζαν οι μάνατζέρ του, αυτές οι βδέλλες που είχαν κολλήσει πάνω του και απαιτούσαν με νέα συμβόλαια την επιβεβαίωση της κερδοφορίας στην επένδυσή τους.

Στην Ολλανδία τον γνωρίσαμε, στην Βαρκελώνη τον αγαπήσαμε, στην Ιντερ τον λυπηθήκαμε. Πιο πολύ στις 12 Απριλίου του 2000, όταν επέστρεψε από πολύμηνο τραυματισμό εξ αιτίας τραυματισμού στον τένοντα. Μπήκε αλλαγή στον τελικό του κυπέλλου κόντρα στη Λάτσιο με όλο το γήπεδο να τον αποθεώνει. Αγωνίστηκε επτά λεπτά και κατέρρευσε τραυματιζόμενος στο ίδιο ακριβώς σημείο! Έπειτα από δύο εγχειρίσεις και πολλά προγράμματα θεραπείας ο Ρονάλντο επέστρεψε και πάλι στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002, οδηγώντας σχεδόν μόνος του την Βραζιλία στην κατάκτηση του πέμπτου της τροπαίου.

Ωστοσο, η δική του μαύρη τρύπα δεν ήταν –παραδόξως- οι τραυματισμοί, αλλά ένας τελικός στον οποίο αγωνίστηκε. Το 1998 ο Ρονάλντο είναι στον κολοφώνα της δόξας του. Αγωνίζεται με την εθνική Βραζιλίας στου Μουντιάλ της Γαλλίας, ώσπου εξουθενωμένος από την λατρεία του πλήθους, την πίεση των χορηγών του και της FIFA, λίγες ώρες πριν από την έναρξη του τελικού, παθαίνει νευρική κρίση με σπασμούς. Λέγεται ότι το σοκ του Ρομπέρτο Κάρλος ήταν τέτοιο που βγήκε στον διάδρομο του ξενοδοχείου ουρλιάζοντας. Αν και στο φύλλο αγώνος στο αρχικό σχήμα αναγράφηκε ο Εντμούντο, ο Ρονάλντο ζήτησε λίγο πριν τον τελικό να αγωνιστεί. Κανείς δεν διέψευσε ποτέ τις φήμες που ήθελαν την Nike να πιέζει ασφυκτικά την FIFA και την Ομοσπονδία της Βραζιλίας να βάλουν τον Ρονάλντο στον τελικό, ο οποίος έμεινε στην ιστορία ως ο πρώτος τελικός Παγκοσμίου κυπέλλου ανάμεσα σε δύο πολυεθνικές (Adidas vs Nike).

Αντί επιλόγου ένα απόσπασμα από το γράμμα που του έστειλε ο Ντελ Πιέρο, ένας από τους μεγάλους αντιπάλους του «φαινόμενου», όταν ο Ρονάλντο αποφάσισε να σταματήσει το ποδόσφαιρο. «Η ανακοίνωσή του ήταν αιφνίδια, αλλά όχι αναπάντεχη. Δυστυχώς οι τραυματισμοί του αποφάσισαν για τον ίδιο. Η κακή τύχη του Μάρκο Φαν Μπάστεν τον απέτρεψε από το να συνεχίσει μαγεύει τους φιλάθλους για μερικά χρόνια ακόμα. Αλλά όσον αφορά τον Ρονάλντο, αυτός θα μείνει για πάντα στις σελίδες της ιστορίας του ποδοσφαίρου και στις μνήμες όλων όσων αγαπούν το άθλημα, ανεξαρτήτως χρώματος στη φανέλα ή σημαίας. Παίκτες σαν τον Ρονάλντο ανήκουν σε όλους…».

Μαραντονα, ο σουπερ σταρ του Μουντιάλ

2010-07-03T06:53:00.000-07:00

O σούπερ σταρ του παγκοσμίου Κυπέλλου δεν βρίσκεται εντός του αγωνιστικού χώρου. Στέκεται όρθιος, έξω από τις γραμμές που ορίζουν τον χώρο που εκτυλίσσεται η δράση. Το «στέκεται» είναι μεταφορά, γιατί ο ίδιος είναι αεικίνητος, σαν να τον τρώει το πόδι του να περάσει την γραμμή του πλαγίου άουτ και να μπει μέσα. Στριμώχνει τα σχεδόν 100 κιλά του σε ένα γκρι κουστούμι, που χρησιμοποιεί σε κάθε αγώνα -κάτι σαν πλύνε-βάλε. Μιλά, ή μάλλον φωνάζει, πανηγυρίζει με τα χέρια υψωμένα, φωνάζοντας στον Θεό. Ίσος προς ίσος, θεός προς θεό.
Ακόμη και στις μέρες μας η ζωή του Ντιέγκο απασχολεί συνεχώς τα διεθνή ΜΜΕ. Όσοι τον αγάπησαν προσπαθούν να μην ασχολούνται με την προσωπική ζωή του ινδάλματός τους, για να μη χάσουν ποτέ από τη μνήμη τους την εικόνα του κοντούλη μάγου που φοβούνταν όλοι οι αντίπαλοι του. Οι φωτογράφοι τυλίγουν το σώμα του με εκατοντάδες χιλιόμετρα φιλμ και αποζημιώνονται με μερικές από τις πιο εκφραστικές φωτογραφίες που έχουν τραβήξει ποτέ τους. Ο Ντιέγκο νευρικός να τσακώνεται με τον Καραγκούνη. Ο Ντιέγκο χαρούμενος να πανηγυρίζει τα γκολ των παιδιών του. Ο Ντιέγκο να μορφάζει σαν να πονά ο ίδιος σε κάθε κλωτσιά που δέχεται ο Μέσι. Ο Ντιέγκο χαλαρός να ειρωνεύεται τον Πελέ ή να δίνει το ελεύθερο στους δημοσιογράφους να βάλουν στο στόμα του όποια κουβέντα θέλουν για τον προημιτελικό με την Γερμανία.
Ο Πελέ λέει ότι «δεν θεωρώ πως είναι καλός προπονητής. Ακολουθεί ένα λουσάτο τρόπο ζωής κι αυτό σπάνια κάνει καλό σε μία ομάδα». Τα καλά νέα είναι πως ο Πελέ (σπανίως μεν, αλλά) έχει δίκιο, τα κακά πως είδαμε και την κατάντια του (μεγάλου προπονητή) Καπέλο. Ο Μαραντόνα, αποφασίζοντας να αναλάβει την Αργεντινή, ήξερε καλά τι έπαιρνε στα χέρια του. Πήγε διαβασμένος στα αποδυτήρια. Βρήκε μια ομάδα που... εξαρτάται από τις φατρίες, όπως ακριβώς την είχε αφήσει το 1994. Αλλά μια τέτοια ομάδα μόνο ένας προπονητής σύμβολο μπορούσε να την οδηγήσει στην Γή της Επαγγελίας, όπως κάποτε ο Μωυσής τον λαό του Ισραήλ. Μάλιστα, αυτό το κατάφερε χωρίς καν να χρειαστεί να χτυπήσει το ραβδί του για να χωρίσει την θάλασσα στα δύο. Περπάτησε απλώς και αυτή άνοιξε μόνη της. Γιατί δεν είναι ο Μωυσής, είναι κ΄τι περισσότερο. Είναι ο Μαραντόνα.
Όποια κι αν είναι η παγκόσμια πρωταθλήτρια του 2010 το βράδυ της 11^ης Ιουλίου είναι βέβαιο πως ο Μαραντόνα θα είναι η προσωπικότητα της διοργάνωσης.

gougas.george.sport

Ρονάλντο, ο οργασμός του ποδοσφαίρου!

Μαραντονα, ο σουπερ σταρ του Μουντιάλ